Hou zee, hier ben ik, Anton Adolf Benito Jansen!

“Hou zee, hier ben ik, Anton Adolf, Benito Jansen, een jonge Germaan, zoon van kam.[eraad] Jansen en kamske Jansen-Pieterse, 13 Sprokkelmaand 1943“.

Zo citeert Chris van der Heijden in zijn boek Grijs verleden: Nederland en de Tweede Wereldoorlog het trotse echtpaar Jansen. Meneer Jansen en mevrouw Pieterse waren niet de enige NSB’ers die hun kinderen zeer toepasselijke namen gaven.

Ik noemde hier al eerder de in 1941 geboren Anton Adolf Benito J. Zijn bijna even oude naamgenoot Anton Adolf Benito V. is een ander frappant voorbeeld van nazi-geïnspireerde voornamen. Banleider Gerard Melchior V. en zijn vrouw Elisabeth van G. kondigden in de krant trots de geboorte aan van deze “zoon voor den nieuwen tijd”:

Een zoon voor den nieuwen tijd: Anton Adolf Benito (CBG)

Het betrof hier overigens maar een bescheiden trend. In tegenstelling tot “anti-Duitse” namen als Juliana, Bernhard, Winston en Franklin is in de populariteitsoverzichten van de Nederlandse Voornamenbank bij Anton, Adolf en Benito in de oorlogsjaren nauwelijks een stijging waarneembaar.

Waarschijnlijk waren er meer “goede vaderlanders” dan fanatieke NSB’ers en het is goed voorstelbaar dat niet alle NSB’ers dergelijke namen aandurfden.

Toch heb ik nog wel enkele voorbeelden gevonden:  Adolf Anton A. (1941), Adolf Anton E. (1941), Anton Adolf D. (1941), Anton Adolf Aaldert D. (1941), Anton Adolf Benito van E. (1941), Anton Adolf P. (1942), Anton Adolf K. (1943) en zelfs nog een in 1945 geboren Benito Adolf F. Deze voorbeelden zijn vooral afkomstig uit Amsterdam. Al met al zullen in Nederland enkele tientallen kinderen een dergelijke naam hebben gekregen.

In het dagelijks leven zullen ze wel Ad, Ton en Ben worden genoemd. Ik vraag me af of ze veel last hebben ondervonden van hun naam en hoeveel van hen hun voornamen officieel hebben laten veranderen.