De tweeling Julius en Caesar, geboren met een keizersnede

Omroep MAX laat vandaag live op televisie een keizersnede zien. Volgens een oude traditie krijgen kinderen die zo ter wereld zijn gebracht de naam Caesar. Dat gebeurde in 1868 in het Twentse Haaksbergen:

Haaksbergen , 11 Sept. Op den 4n dezer is hier door middel van de keizersnede (Sectio Caesarea) verlost van twee welgeschapen levende zonen de vrouw van Jan Willem Nijhuis, wonende in eene hut, op 3/4 uur afstand van het dorp. Ter herinnering aan hunne zeldzame geboorte zijn hun de namen gegeven van Julius en Caesar.

De operatie is geschied door den kundigen arts H. Berghege, alhier, bijgestaan door de geneeskundigen, ter Kuile te Enschede, Gantvoort en Beins te Neede. De moeder bevindt zich naar omstandigheden goed en de kinderen zijn welvarend.

Eenige voorname ingezetenen koken dagelijks voor de moeder en ook door de Hervormde Diaconie wordt voorloopig in de behoeften voorzien. Mogten eenige meer gegoeden voor dit thans kostbaar gezin eenige gelden over hebben, dit zou voorzeker welkom zijn.

- Dagblad van Zuidholland en ‘s Gravenhage, 12 september 1868

De geboorte van Julius Caesar in een uitgave van Suetonius' De twaalf Caesars uit 1506.

De geboorte van Julius Caesar in een uitgave van Suetonius’ De twaalf Caesars uit 1506.

Volgens de overlevering is de keizersnede of sectio caesarea vernoemd naar Julius Caesar, die zo zou zijn geboren.

Zou jij overwegen je kind Julius of Caesar te noemen als herinnering aan de keizersnede? Laat een reactie achter!

Reacties

  1. Jeanine Otten zegt:

    Voor het historisch tijdschrift Overijssel MijnStadMijnDorp schreef ik in 2011 een artikel over twee bijzondere vroege keizersneden, waaronder die van Julius en Caesar in Haaksbergen.

    Julius en Cesar: twee vroege keizersneden in Twente
    Door Jeanine Otten (mei 2011)

    Het aantal keizersneden in de Westerse landen is de afgelopen 30 jaar drastisch toegenomen. In Nederland eindigde in de jaren ’80 van de 20ste eeuw 5% van alle bevallingen in een keizersnede, nu is dat toegenomen naar ruim 15 %. Waar tussen 1637 (de eerste keizersnede in Nederland) en 1900 een door de Engelse ziekte misvormd bekken de reden voor een keizersnede was, speelt tegenwoordig de hogere leeftijd van de moeders een rol, naast andere risicofactoren als stuitligging, angst voor een vaginale bevalling of een ellendig verlopen eerste natuurlijke bevalling.
    In de 19de eeuw werden vrouwen onder de meest primitieve omstandigheden geopereerd. Het was dan ook een wonder als moeder en kind de operatie overleefden. In dit artikel komen twee bijzondere 19de-eeuwse keizersneden in Twente aan bod. De eerste liep gelukkig af voor de moeder, bij de tweede werd geëxperimenteerd met een bijzonder hechtmateriaal.

    De wonderbaarlijke geboorte van Julius en Cesar
    In de tijd dat de Engelse ziekte (rachitis, vergroeiing van het beendergestel, veroorzaakt door een gebrek aan vitamine D) nog veel voorkwam, vrouwen daardoor vaak een misvormd en te nauw bekken hadden en keizersneden nog bijna 100% dodelijk afliepen voor de moeder, gebeurde er in de omgeving van Haaksbergen een medisch wonder. Op 4 september 1868 werd Jenneken Morssink, de vrouw van Jan Willem Nijhuis, wonende in een hut op een uur gaans van het dorp Haaksbergen, door middel van de ‘sectio caesarea’ (keizersnede) verlost. Twee goed ontwikkelde zoons kwamen levend ter wereld, die de toepasselijke namen ontvingen van Julius en Cesar. De 11de september waren moeder en kinderen nog in leven en ‘welvarend’. De tweeling had echter niet lang te leven. Cesar Nijhuis overleed, 10 dagen oud, op 14 september 1868. Julius overleed, 20 dagen oud, 10 dagen later op 24 september 1868. De moeder, Jenneken Morssink, overleefde de keizersnede en beviel zelfs twee jaar later, op 7 maart 1870, nog eens. Helaas werd het kindje, een meisje, doodgeboren. Jenneken zelf overleed, 42 jaar oud, op 12 december 1874.

    Een hechting van fijn zilverdraad
    Tot de tweede helft van de 19de eeuw waren Nederlandse medici er van overtuigd dat het bij een keizersnede beter was, na afloop van de geboorte de snede in de baarmoeder niet te hechten. Vanaf de eerste gedocumenteerde keizersnede in Nederland in 1637 tot ongeveer 1868 namelijk dacht men dat het samentrekken van de baarmoeder afdoende was om de bloeding te stoppen. De buikwand en het buikvlies werden wel gehecht, maar de snede in de baarmoeder niet. Pas vanaf eind jaren ’60 van de negentiende eeuw kwam er langzaam een omkering in deze opvatting. Men merkte dat de moeder een grotere overlevingskans had als de wond in de baarmoeder gehecht werd. Er werd vanaf 1869 geëxperimenteerd met hechtmaterialen als fijn zilverdraad, zijden veterband, gedroogde kattendarm en spelden. Een voorbeeld van hechten met fijn zilverdraad is de tweede gedocumenteerde keizersnede in Overijssel op 19 maart 1869.

    Medisch experiment op vrouw Doller uit Dulder
    Een half jaar na de miraculeus afgelopen keizersnede in de gemeente Haaksbergen, werd dr Antonius Hendrikus Schoemaker (geb Borne 1834, overl Stad Almelo 1877) uit Borne op 19 maart 1869 te hulp geroepen bij vrouw Doller in de marke Dulder (gemeente Weerselo). Ze had door de Engelse ziekte een vernauwd bekken, was voor de tweede keer zwanger en was de vorige keer op 26 april 1868 door dr Schoemaker verlost door de perforatie. Dat wil zeggen dat het kind met haken uit de baarmoeder werd gehaald. Er waren geen harttonen meer te horen en in twaalf uur was er geen leven meer gevoeld. Deze keer echter leefde het kindje nog. Dr Schoemaker werd bijgestaan door dr Salomonson en Pabot, officieren van gezondheid 2e klasse. De moeder en de aanwezige familieleden werd gewezen op de grote kans van overlijden van de moeder als een keizersnede werd toegepast, het alternatief was de perforatie met dodelijke afloop voor het kind, maar met kans van overleven voor de moeder. Moeder en aanwezige familie wisten niet wat te kiezen. De moeder daarop liet een RK geestelijke komen, die onmiddellijk de knoop doorhakte en de keizersnede aanbeval. Van de huisdeur werd een operatietafel gemaakt. In de kleine armoedige boerenwoning was niets anders dat er geschikt voor was. De vrouw kreeg een diepe narcose met chloroform. Maar er ontstonden ernstige complicaties: de baarmoeder begon hevig te bloeden. Een voldragen jongen kwam levend ter wereld. De baarmoeder trok zich echter in het geheel niet samen en de bloeding bleef aanhouden. Ten einde raad werden drie fijne zilverdraadhechtingen aangelegd, waardoor de bloeding ophield. De buikwond werd gehecht. Negen dagen na de operatie stierf de vrouw. Bij sectie bleek dat de bovenste naad was uitgescheurd en dat er bloedstolsels in de buikholte waren, maar weinig ontstekingsvocht.

    • Heel interessant, dank voor het delen :) Jammer dat de kinderen zijn overleden.

    • Marianne zegt:

      Uit de overlijdensaangifte van de aktedatum 8 maart 1870 gemeente Haaksbergen, Overijssel, overlijdensaktenummer 22, (zie via genver.nl, website familysearch.org, image 80.) blijkt wel aangifte van een levenloos kind van het vrouwelijk geslacht geboren op zeven maart 1870 des voormiddags te tien ure in het huis staande in de wijk A nr 121 gemeente Haaksbergen. Uit die tekst blijkt niet dat het meisje bij de bevalling doodgeboren was. Uit eigen ervaring weet ik dat het dan uit andere gegevens moet blijken, dat hier sprake was van een kind dat levenloos ter wereld kwam. Nu ben ik wel nieuwsgierig of deze overlijdensakte de enige bron is, omdat het anders verkeerd is op site van archieven waaronder wiewaswie.nl. Over dit onderwerp is gediscussieerd in stamboomforum.nl, betreft burgerlijke stand aktes voor 1995. Onderwerp zgn. twee-in-aktes, geboorte details in dit geval niet in een afzonderlijke geboorteakte, te herkennen aan het ontbreken van de voornaam van het levenloos aangegeven kind. Bijzonderheden over datum en tijdstip was voor 1995 niet verplicht te vermelden als het kind reeds overleden was voor moment van aangifte van de geboorte. Dat stond ook in trouwboekjes in Nederland, over tijdig aangifte doen van de geboorte van het kind en dat alleen een overlijdensakte werd opgemaakt indien het kind al overleden was voor de geboorteaangifte. Omdat het zo lang geleden was jaar 1870 is het meestal niet meer te achterhalen in officiële bronnen en familiepapieren. Wellicht dat gegevens van artsen of van de familie zijn bewaard? In ieder geval betreft het hier officieel alleen maar akte van levenloos aangegeven kind, hetgeen voor het maken van indexen voor wiewaswie in principe een foutmelding betekent. We mogen immers niet zelf veronderstellen dat een kind niet levend geboren was. Uw reactie zie ik graag tegemoet. Fijn, dat de bevalling op TV zo goed is afgelopen.

      • Katrien zegt:

        Van bevallingen of geboortes is van sommige artsen het archief toch wel ergens terecht gekomen? Ik denk aan overheidsarchieven, genealogieverenigingen, particuliere familiearchieven, musea. Van iemand een keertje in het archief van Haarlem zoiets opgevangen dat anderen het daar over hadden, archief van een arts in Velsen of omgeving bewaard in Utrecht, kan zijn een universiteit mogelijk medisch onderwerpen, voorzichtige conclusie: Medische faculteit of zoiets is toch wel bekend? Waar komt die informatie vandaan over Haaksbergen, het archief, welke, hoe kan een leek zoals ik dat nagaan of is het alleen beschikbaar voor docenten, studenten, advocaten, artsen, enz.? Ik ben geen deskundige genealoog en op cursussen en lezingen niets over gehoord of gelezen verder medische onderwerpen met zoveel verschil met burgerlijke standaktes als het gaat om leven en dood, aktes levenloos aangegegeven kinderen. Bijvoorbeeld, het oudere broertje, geboren en gestorven was voordat de wereldberoemde schilder Vincent van Gogh het levenslicht zag. Dat Vincent dezelfde naam heeft als dat broertje, begraven bij de kerk waar hun vader dominee was. Gelezen diverse sites incl. Vincent van Gogh museum, wikipedia, wiewaswieblog.nl, zie verder,
        http://wiewaswieblog.nl/2012/07/gespot-op-wiewaswie-nl-vincent-van-gogh/

        • Anna Cornelia zegt:

          De familie Van Gogh komt voor in Nederland’s Patriciaat, jaargang 1964, nummer 50. He beroemde kunstschilder Vincent van Gogh en zijn ouders aangetroffen op bladzijde 181, tak C. bij de ouders: Uit dit huwelijk behalve 1 dood-geb. zoon: 1. Vincent Willem van Gogh, geb. Zundert 30 maart 1853. (Dat is de beroemde Vincent van Gogh). Het oudere broertje van Vincent is geboren en overleden in 1852, niet verder genoteerd dan geciteerd in Nederland’s Patriciaat. In het verleden over het leven van Vincent van Gogh via google zoeken een foto van het graf van dat broertje weleens gevonden” Vincent van Gogh, mogelijk dat daarbij de jaartallen zijn genoteerd 1852-1852. Niet in alle stambomen is het eerste kind van de ouders, zoals in stambomen en ook in het Ned. Adelsboek en Ned. Patriciaat veel jong gestorven kinderen ontbreken om praktische redenen in boeken en tijdschriften. Tegenwoordig is veel meer mogelijk door de computer en internet. De medische wetenschap gaat snel vooruit. Ondenkbaar dat een bevalling en operaties zoals de keizersnede op TV te zien waren. Toch wel heel bijzonder dat het eeuwen geleden ook al voorkwam keizersnedes. Geen idee hoe ik een tweeling zou noemen via de keizersnede bevalling. Vermoedelijk gewoon zoals bij voorouders en in mijn familie is nu de eerste voornaam niet zoals in de stamboom, volgnamen wel. Caesar en Julius komen waarschijnlijk niet in aanmerking bij zonen, voornamen van sportmannen of filmsterren en zangers zou kunnen, Bill voor een zoon vind ik moet kunnen, Billie of Billy niet.

  2. Jannie zegt:

    Julius zou ik kiezen voor een jongen en Julia voor een meisje. Toevalsvondst: Wat dacht u van voornaam Matrix, volgens meertens databank geen vrouwen maar wel mannen zo genoemd.

  3. Ze heet Billie :)

  4. Nee. En ik zou zeker niet voor m’n lol naar een keizersnee op TV gaan kijken, zeg.

  5. Simone (via Facebook) zegt:

    Vond het heel interresant! Naam is niet mijn smaak. Ben wel benieuwd naar de naam van het zusje!

  6. Het zusje heette Mimi, geloof ik. Mimi en Billie past wel bij elkaar.

  7. Simone (via Facebook) zegt:

    Ja! Leuke combi!

  8. Ik vond het ontroerend om te zien en niet eng de babys zijn ook niet zo verkreukeld als bij een normale geboorte.De naam vind ik minder,Mimi vind ik wel leuk.

  9. Moeder zegt:

    Is dat zeker weten schrijfwijze Billie? Spelling Billy kan ook immers vooral als eerste en volgnaam mannen. De bevalling later een selectie daarvan gezien in uitzending gemist via de computer. Zoals eerder beschreven over rachitis in de tekst van wikipedia, dat is nogal beperkt maar ook wel de moeite waard om te lezen, geciteerd: In Oost-Groningen is een daarvan afgeleide uitdrukking ‘Engelse benen’. Welnu, dat kwam nog steeds voor in de vorige eeuw bij mijn familie wonende in een van de grote steden in de randstad van Nederland. Geen keizersnedes maar wel heel erg moeilijke zwangerschappen en bevallingen. Helaas ben ik daar zelf ook mee opgezadeld mogelijk door de hongerwinter toen ben ik geboren. Later op toch nog jonge leeftijd maar wel volwassen leeftijd getrouwd. Pas na mijn huwelijk en zwangerschap ontdekt, dat ik een vernauwd bekken heb maar gelukkig niet zulke ernstige kromme benen als de oudere generatie die kinderen kregen in de periode van rond de tweede wereldoorlog daarvoor en daarna. Ik ben te vroeg bevallen van een levensvatbaar kind, een zoon geboren in een van de gewone ziekenhuizen in oost-Nederland. Inmiddels bestonden de couveuses echter niet zoals die later zijn aangekocht in Nederland vanaf 1971. Voor 1971 heb ik meegemaakt dat 24 uur werd gewacht alvorens aangifte te doen van een kind (situatie ziekenhuisbevalling, bij gecompliceerde bevalling kritieke periode). Wanneer de ziekenhuispapieren van de arts werden afgegeven nadat het kind was overleden werd alleen een akte opgemaakt in het overlijdensregister. De vader (of anderen indien de vader was verhinderd, bijvoorbeeld ziekenhuispersoneel of begrafenispersoneel) deed dan wel de geboorteaangifte bij de gemeente waar het kind was geboren. Echter bij ons werd toen geen afzonderlijke geboorteakte opgemaakt, alleen maar een akte zoals eerder al beschreven categorie overlijdensakte waarin wel alles is genoteerd, geslacht van het kind, de namen van de ouders en hun woonplaats (in ons geval niet dezelfde plaats als het ziekenhuis in een grotere gemeente), datum en tijdstip van geboorte. Men leest dan in die overlijdensakte beslist helemaal niets zoals bij de geboorte beschreven. De overlijdensakte werd dus een dag later pas opgemaakt en niet op dezelfde datum als de geboorte om de eenvoudige reden dat de artsen mijn echtgenoot naar huis stuurde om de benodigde papieren de volgende dag op te halen. In de tussentijd werd besloten mijn zoontje niet meer in leven te houden indien ademhalingsproblemen zouden voordoen (men had al een keer met succes reanimatie toegepast). Enfin, zo’n overlijdensakte is wat burgerlijke stand personeel noemt een geboorteakte in het overlijdensregister. Voor buitenstaanders en leken is dat gewoon hetzelfde als overlijdensaktes die men gebruikt voor doodgeboren kinderen. Op de begraafplaats werd ons zoontje vrij snel begraven op een gedeelte dat men noemt half graf groen, dat betekent er is niets te zien met alleen maar een grasveld zonder iets daarbij, alsof daar helemaal niemand onder begraven ligt, geen paaltjes met nummers van begraven personen en ook geen grafsteen. Je kunt daar ook geen bloemen neerleggen, of steentjes, helemaal niets. In ons geval een algemene begraafplaats bij een dorpskerk in de plaats waar wij toen woonden. Het dorp hoort nu bij de gemeente waar het ziekenhuis was. Meer kinderen hebben wij helaas niet meer gekregen. De dienstdoende kinderarts had wel een foto gemaakt maar verzuimd dat aan anderen en ons ouders te vertellen, ik heb het over een gaaf gezonde zoon waar niets mis mee was. Te vroeg geboren met gewicht van ongeveer drie pond. Mijn zoontje was niet geboren in een academisch ziekenhuis en er was besloten in het gewone ziekenhuis om hem niet te vervoeren naar het academisch ziekenhuis dat een uur rijden zou betekenen voor de ambulance. Men had mij wel kunnen brengen naar een academisch ziekenhuis, dat zou wel beter zijn geweest gelet op de zwangerschapsduur van nog geen zeven maanden. In het gewone ziekenhuis was personeel wel getraind voor zwangerschappen en bevallingen vanaf zeven maanden. Wij werden uiteraard meteen aangeraden een nieuw kind te “nemen”. Enfin, mijn echtgenoot had daar geen behoefte meer aan. Hij had immers alleen met alleen een dominee en begrafenispersoneel erbij de begrafenis meegemaakt. Nee, hij mocht daar niet bij zijn bij de bevalling. En ik mocht mijn zoontje niet vasthouden zoals in de TV aflevering van MAX. Mijn zoontje was dus gezond, maar alleen de artsen en verpleegsters hielden mijn zoontje vast en brachten hem naar de couveusekamer. Ik heb mijn zoontje een keer gezien achter glas in de gang. Toen personeel mij verhuisde met bed en al van een grote ziekenhuiszaal naar een klein kamertje vroeg ik mijn man te mogen spreken. Dat werd geweigerd, ik mocht wel een dominee laten komen, geen rooms-katholieke pastoor (van huis uit zijn mijn man en ik eigenlijk katholiek). Mijn zoontje werd gedoopt en kreeg een voornaam, de papieren daarvan kreeg ik niet van de dominee als bewijs daarvan in het ziekenhuis, ik was niet zelf bij het dopen omdat ik teveel onder de medicijnen lag in een kamertje). In ons trouwboekje moesten we zelf de geboorte en overlijden bijschrijven, personeel van de gemeentes weigeren dat ook als men een overlijdensakte heeft. Bij de begraafplaats werd mijn zoontje begraven als “levenloos kind”, inderdaad zoals men dat ook noteert bij doodgeboren kinderen. Op dezelfde begraafplaats gekeken naar de grote graven met enorme grafstenen, niet alleen familiegraven in het oosten van Nederland. Daar zijn ook graven bij van kinderen die de ene dag geboren zijn en de volgende dag overleden, met voornamen en achternaam erbij. Dat is wel een groot verschil met de algemene graven in vak groen, kindergraf halve kist, dat zijn dan drie kistjes boven elkaar, met twee kistjes ruimte vergeleken met die voor volwassenen dat zijn drie kisten boven elkaar in algemene graven. Op zerken.nl, graftombe.nl, zijn wel andere graven beschreven, die zoals van mijn zoontje ontbreken. In de begraafplaats registers kunnen ouders later wel de voornamen van hun kind laten noteren heb ik onlangs van iemand anders ontvangen via de mail als bewijs. Of men dat ook doet bij de begraafplaats waar mijn zoontje is begraven is mij nog niet bekend. Over ongeveer tien jaren of iets later wordt openbaar dat mijn zoontje is overleden, wereldwijd kan men dan lezen dat hij was geboren en overleden, echter met foutieve conclusie alsof het een doodgeboren kind is van mannelijk geslacht ouders… met achternaam van mijn man erbij. Immers, levenloos aangegeven kinderen worden vanaf 1995 in Nederland alleen maar zo genoemd als het doodgeboren kinderen zijn. In België zelfde situatie wetswijziging 2000 waarbij men een jaar de tijd kreeg om afzonderlijke geboorteakte te laten opmaken gelezen via internet daarna. Bij wetswijziging in Nederland 1995 werd die mogelijkheid niet gegeven en ook nu niet. Vroeger bestonden alleen 2 uitzonderingen, indien men in het buitenland woonde en voor het erfrecht in Nederland. Dan werd achteraf zo’n “2-in-1 akte” in overlijdensregister doorgehaald en zoals nu vanaf 1995 in Nederland, zowel geboorteakte en overlijdensakte opgemaakt indien men kon bewijzen dat een kind levend geboren was. In ons geval is dat bewijs aanwezig, echter geen nalatenschappen in de familie of van anderen gekregen waardoor die akte levenloos aangegeven kind kon worden doorgehaald. We zijn ook geen niet-ingezetenen van Nederland zodat een rechtbank in Nederland kan bevelen dat die akte alsnog kan worden vervangen door twee afzonderlijke aktes. In het kwartaalblad van CBG is zoiets al eens beschreven met de titel Kafka in de polder (heb ik zo onthouden). Men zoekt dan een geboorteakte, dat is dus niet correct omdat de aktes levenloos aangegeven kind wel degelijk de geboorteaangifte betreft van een kind dat reeds overleden is voor moment van overlijden. Ook als een kind maar heel eventjes heeft geleefd tegenwoordig moet men bij gemeentes een geboorteakte en afzonderlijke overlijdensakte opmaken, verschil tussen dood en levend zoals in andere landen al eerder normaal en in de Engelse taal vertaald “stillborn” dat is doodgeboren, niet levend ter wereld gekomen. Dat verschil is wel bij CBS voor 1995 genoteerd in statistieken zoals vanaf 1995. In burgerlijke stand aktes niet vanaf invoering burgerlijke stand in Nederland 1811, in het zuiden iets eerder dan 1811. Die informatie was niet vermeld op genlias.nl, nog steeds niet duidelijk genoeg op wiewaswie.nl, cbg.nl, cursussen voor genealogen Open Universiteit, wel bekend bij archiefpersoneel, ten koste van mij en mijn lotgenoten ouders van overleden kind(eren), wij zijn de dupe van fouten van anderen en daar moeten wij mee leven, bespot en belachelijk gemaakt, verkeerde adviezen, discriminatie bij huisvesting, banen, alles, meestal krijgt de vrouw de moeder van het overleden kind de schuld, hetgeen fout is in mijn geval.

  10. Willem zegt:

    Foutmeldingen gedaan aan archieven voor indexen van genlias.nl, wiewawie.nl, enz.enz., worden niet altijd allemaal op dezelfde manier afgehandeld. Bij archiefinstellingen zijn niet allemaal op een lijn bij hun opvattingen over hoe de indexen zouden moeten worden ingevuld. Het is altijd raadzaam de originele akte te raadplegen is mij wel bekend zoals bij ervaren genealogen. Veel stambomen worden gemaakt waarbij gegeven van jong gestorven kinderen ontbreken. In historische kranten KB kan men lezen dat de hulp bij bevallingen in vorige eeuwen te wensen overliet, de vroedvrouw of vroedmeester moest zich verantwoorden bij overlijden van moeder en/of kind. De ziekenhuisbevallingen in vroeger eeuwen zijn veel moeilijker te achterhalen. Over te vroeg geboren kinderen is niet zoveel bewaard of beschreven, de bevallingen in academische ziekenhuizen in Nederland is wel uitgebreid in boeken van een arts vernomen (ik ben geen deskundige op dit gebied maar wel belangstellende amateurgenealoog).

  11. Rita zegt:

    Ik ben gaan zoeken op internet, terechtgekomen bij wikipedia en dit onderwerp op vernoeming.nl over deze keizersnedebevalling. Over vroeger eeuwen gelezen. De couveuse is uitgevonden in 1891 en de eerste couveusebaby werd geboren op 7 september 1888. Dat verschil heb ik geen verklaring voor gevonden tot nu toe. Wie het weet mag het zeggen, elders op wikipedia misschien in een andere taal? De bevalling op MAX TV uitzending is zonder couveusebaby, was wel mogelijk natuurlijk komt wel meer voor na keizersnede bevallingen gehoord van anderen ouder dan ik. Meer weet ik nog niet, ik zal nog kijken in Programma Gemist. Leuke naam Billie. Zie verder http://nl.wikipedia.org/wiki/Couveuse

  12. David zegt:

    Over het enige kind en zoontje van Aletta Jacobs, relevante informatie ook burgerlijke stand akte levenloos aangegeven kind te Amsterdam, zonder voornamen, in Nederland wel met achternaam van de wettige vader. De huwelijksakte is 28 april 1892 te Amsterdam, de naam van de bruid is voluit officieel Alette Henriette Jacobs, leeftijd 38, beroep doctor in de geneeskunde, arts, bruidegom Carel Victor Gerritsen, leeftijd 42, huw.aktenummer Reg.9 fol.34, na inloggen bij wiewaswie.nl, scan huwelijksakte (824). Of haar medisch archief bewaard is gebleven heb ik niet onderzocht. Het levend geboren zoontje, enige kind van dit echtpaar nog niet gevonden via wiewaswie.nl, is wel beschreven op verschillende websites; in ieder geval bij het onderwerp Liefde en leven, http://www.alettajacobs.org

    • Mirjam zegt:

      Het enige kind van echtpaar Gerritsen – Jacobs is niet genoteerd bij de vader (levend geboren zoontje, achternaam Gerritsen, zonder voornamen) nl.wikipedia.org/wiki/Carel_Victor_Gerritsen
      Zelfs niet bij de moeder (betreft voornoemd zoontje) nl.wikipedia.org/wiki/Aletta_Jacobs

  13. Karin zegt:

    Welke voornamen ze hebben gekregen deze tweeling weet ik nog niet. Leuk onderwerp, dit wil ik daarom graag alvast aan u doorgeven over een zeldzame foto van een tweeling via keizersnede geboren, ga naar website: hetutrechtsarchief.nl. Het trefwoord: keizersnede, 1 foto bij het beeldmateriaal, de tweeling van Anita, catalogusnr 107911.

Laat wat van je horen

*